Iam antea scripsi de provincia quadam Europae mediaevalis, quae satis dives, satis potens et satis exculta erat ut in regnum independentem se convertere posset. Huic rei valde prope accessit, sed ipsa in culmine prosperitatis, potentiae et splendōris evanuit, in regnum vicinum quod deserere conata erat se immiscens. Non, non de Burgundia loquor. De provincia loquor quae ne nomen quidem proprium habet — fortasse numquam habuit. Eam Terram Rosarum voco, quia eius conditor Witiko (1120–1194), ut traditur, possessiones suas quinque filiis divisit, quorum unusquisque rosam quinque petalorum gentis colore diverso accepit: ramus Gradecensis auream, Trebonaensis argenteam, Strazensis caeruleam, Uscensis nigram, atque maximus et potentissimus omnium, ramus Rosenbergensis de Chrumavia, qui ceteros tandem absorpsit, rubram.
Incolae regionis etiam nunc cum desiderio ad illam magnitudinem amissam respiciunt, quamquam re vera non erat eorum propria. Primi incolae anno 1946 vi in Germaniam et Austriam deportati sunt. Memoria huius praeteriti multis modis manet, sed nusquam tam splendide quam medio mense Iunio, cum Česky Krumlov triduanam Festam Rosae Quinque Petalorum celebrat. His diebus incolae regionis — atque posteri familiarum Krumau expulsarum redeuntes — vestes mediaevales induunt et per caerimonias atque festivitates historicas omnia denuo experiuntur quae in illo mundo incantato pulchra esse potuerunt.
Cum pontem super Vltavam transeamus et urbem ingrediamur, primae figurae mediaevales iam nobis occurrunt.
Vel potius: primi iam in statione autocinetorum se transfiguraverant, vestibus hodiernis Austriacis et Germanicis depositis et habitibus mediaevalibus induti, antequam pedibus ad urbem maiorum suorum redirent.
In urbe occurrunt cum mediævalibus Bohemis — atque etiam cum mediævalibus Romanis. Hi post annum 1946 in vacuas domos Krumau se contulerunt et inde cives urbis superbi facti sunt, una cum ceteris communem suam hereditatem medii aevi celebrantes.
Alii kayakis, ratis vel traditis navigiis fluvialibus adveniunt, eas ad ripam trahentes iuxta popinas quae ripas Vltavae ornant.
A mane citharistae medii aevi, histriones et artifices turbam in foro principali oblectant. Deinde hora tertia pomeridiana magna processio incipit. Per horas per vias urbis serpens, ad castrum ascendit et ultra illud ad bracino anno 1560 conditum pergit, ubi participantes se ab aestu gravissimo recreare possunt aptis potionibus.
Locus observationis in angulo septentrionali-occidentali itineris eligitur, et processio a meridie appropinquans filmatur.
Post quindecim minutas telephonum calori cedit et se exstinguit. Paulisper exspecto et iterum conor.
Hoc tempore vix dimidiam minutam sustinet. Eum depono ut refrigescat et reliquum tempus singulos participantes photographice capio. Libenter ad photographias capiendas consistunt. Iterum confirmatur vetus observatio: ubicumque homines se ornant — sive vestibus festis atque habitibus peculiaribus, ut in Sina, sive vestitu cotidiano diligenter electo, ut in Persia — conscii sunt se ipsos spectaculum quoddam praebere, neque offenduntur neque queruntur si alii eos, tamquam partem huius spectaculi, imagine photographica perpetuare velint.
Cum musici apparent, iterum telephonum eximo, quia hoc simpliciter filmari debet. Iam ad ultimum processioni locum pervenimus: plebs, servi, operarii diurni et rustici. Pretiosa vestimenta nobilium et civium cedunt simplicioribus habitibus hominum communium. Deinde etiam haec paulatim cum vestitu moderno miscentur, dum spectatores se ad caudam pompae adiungunt.
Hoc tempore soli firmissimi participes in oppressiva aestate ad castrum ascendere pergunt. Processio iam rarefit. Multi ex figuris «medii aevi» nunc ad hortos cerevisiae urbis se dirigunt.
Hora decima vespertina ultima pompa cum facibus ad castrum proficiscitur. Ibi brevis spectaculum pyrotechnicum tam brevem reditum Medii Aevi celebrat. Iterum hic anno proximo conveniemus.
* * *
Commentarius Erasmianus de Festo Rosae Krumaviensi
O festivitas beata, quae non minus rosis quam vino, non minus pompa quam risu, totum oppidum in theatrum mutas! Quis credat hodie in Bohemia inveniri posse rempublicam, ubi non senatus nec philosophi gravissimi, sed piperarii, tibicines, equites ficti, atque plebs medioevalis (immo bis medioevalis!) deambulant?
Vidi enim — nisi oculi mei me fallunt, quod saepe faciunt — viros serios in urbe moderna, repente in milites Carolingos conversos, quasi non saeculum XXI sed saeculum nullum intercessisset. Et mirabar mecum: num historia retro ambulat, an potius nos ipsi in circulo saltem quinquennali revolvimur, ut eadem semper agamus sed vestibus mutatis?
Rosa autem illa quinquepetala, quae totum hoc spectaculum regit, nonne sapienter nobis ridet? Quasi diceret: “Ecce, homines, putatis vos res magnas gerere; ego autem vos in quinque colores divido, et vos tamen eadem fabula estis.”
Et quid de populis modernis, qui se inter medioevales miscent? Illi fortasse sunt verissimi philosophi nostri temporis: qui sciunt vitam nihil aliud esse quam processionem longam, in qua aliqui equitant, alii plaustrum trahunt, plerique vero ad tabernas cervisiae deflectunt ante finem itineris.
O si Erasmus ipse adesset! Forsitan scriberet non Encomium Moriae, sed Encomium Processionis Krumaviensis, ubi maior stultitia non vituperatur sed hilariter coronatur rosis rubris, argenteis, nigris et caeruleis.
Sed satis est. Nam etiam commentator, si diutius prosequitur, in processionem ipsam incidit — et forte iam apud cervisiam sedet, philosophans de vanitate pomparum.
Add comment