Στη Βενετία, δίπλα στην ενοριακή εκκλησία του San Cassiano, ανοίγεται μια μικρή πλατεία, απ’ όπου η γέφυρα Ponte de la Chiesa οδηγεί στην απέναντι Calle dei Morti, η οποία πήρε το όνομά της επειδή εκεί βρισκόταν κάποτε το κοιμητήριο της ενορίας. Στην αρχή των σκαλοπατιών της γέφυρας στέκεται η μαρμάρινη γωνιακή κολόνα του μοναδικού σπιτιού της πλατείας, της οποίας το κιονόκρανο φέρει τον αριθμό οικίας του 1854. Ωστόσο, την επιγραφή κάτω από το κιονόκρανο την προσέχει μόνο όποιος πλησιάσει αρκετά ώστε να διακρίνει τα ρηχά χαραγμένα γράμματα.
Το επάνω, μεγαλύτερο τμήμα της επιγραφής χαράχθηκε από έμπειρο χέρι με κανονικά κεφαλαία γράμματα:
1686 A DÌ 18 ZUGNO BVDA FV ASEDIATA ET A DÌ 2 SETTEMBRE FV PRESA
Στις 18 Ιουνίου 1686 η Βούδα πολιορκήθηκε και στις 2 Σεπτεμβρίου καταλήφθηκε.
Κάτω από αυτήν χαράχθηκε, περισσότερο με καλλιγραφικό γραφικό χαρακτήρα, και μια δεύτερη ημερομηνία:
1686 A DI 27 LV
27 Ιουλίου 1686
Δεν γνωρίζουμε ποιος θεώρησε τόσο σημαντικό να καταγράψει τις ημερομηνίες της ανακατάληψης της Βούδας από τους Οθωμανούς. Γνωρίζουμε όμως ότι δεν ήταν ο μόνος.
Η ιστορία της απελευθέρωσης της Βούδας, την οποία είχε καταλάβει ο Σουλεϊμάν στις 29 Αυγούστου 1541, αρχίζει τον Σεπτέμβριο του 1683, όταν τα στρατεύματα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Πολωνίας απελευθέρωσαν τη Βιέννη από την οθωμανική πολιορκία και έναν μήνα αργότερα ανακατέλαβαν επίσης το Πάρκανι και το Έστεργκομ. Μέσα στην ευφορία της νίκης, με πρωτοβουλία του πάπα Ιννοκέντιου ΙΑ΄, οι Αψβούργοι, η Πολωνία και η Βενετία συγκρότησαν την Ιερή Συμμαχία με σκοπό την ανακατάληψη και άλλων εδαφών που βρίσκονταν υπό οθωμανική κατοχή. Τα στρατεύματα της Συμμαχίας πολιόρκησαν ήδη το 1684 τη Βούδα, αλλά χωρίς επιτυχία. Το 1686 επέστρεψαν ύστερα από μακρές προετοιμασίες και, έπειτα από τρίμηνη πολιορκία και με βαρύτατες απώλειες, κατέλαβαν τελικά την πόλη στις 2 Σεπτεμβρίου, σχεδόν ακριβώς έπειτα από 145 χρόνια οθωμανικής κυριαρχίας.
Gyula Benczúr: Η Ανακατάληψη του Κάστρου της Βούδας, 1896. Ο Κάρολος της Λωρραίνης, εισερχόμενος από την Πύλη της Βιέννης, αντικρίζει το σώμα του Οθωμανού διοικητή του φρουρίου, Αμπντουραχμάν Αμπντί Αρναούτ, του οποίου το μνημείο βρίσκεται σήμερα πίσω από την πύλη.
Το μνημείο του Οθωμανού διοικητή της Βούδας βρίσκεται στο σημείο όπου έπεσε στις 2 Σεπτεμβρίου 1686, κατά την υπεράσπιση της ακρόπολης. Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1932 από τους απογόνους του Γκιέργκι Σάμπο, ο οποίος επίσης σκοτώθηκε στο ίδιο σημείο, την ίδια ημέρα, κατά την πολιορκία της πόλης. Η επιγραφή του μνημείου είναι στα ουγγρικά, οθωμανικά τουρκικά και σύγχρονα τουρκικά: «Ο τελευταίος πασάς της Βούδας της 145ετούς οθωμανικής κυριαρχίας, Αμπντουρραχμάν Αμπντί Αρναούτ πασάς, έπεσε κοντά στο σημείο αυτό το απόγευμα της 2ης ημέρας του τέλους του καλοκαιριού του 1686, σε ηλικία 70 ετών. Ήταν γενναίος αντίπαλος· ας αναπαυθεί εν ειρήνη».
Ο θάνατος του πασά μνημονεύεται επίσης από μια ναΐφ κεραμική του 1977 της Μάργκιτ Κόβατς, κοντά στην Πύλη της Βιέννης, στην αρχή της οδού Όστρομ. Η ιδιόμορφη λεπτομέρεια είναι ότι στο φόντο – πιθανότατα υπό την επίδραση των «Αστεριών του Έγκερ» – δεν είναι οι χριστιανοί αλλά οι Τούρκοι που πολιορκούν το κάστρο.
Η κατάληψη της Βούδας γιορτάστηκε σε όλη την Ευρώπη με πυροτεχνήματα, καμπάνες και λειτουργίες. Ιδιαίτερα στη Βενετία, η οποία ως ναυτικός σύμμαχος της Ιεράς Συμμαχίας την ίδια εποχή απελευθέρωνε την Πελοπόννησο από την οθωμανική κυριαρχία, όπως θα γράψω σύντομα. Σε αυτόν τον ενθουσιασμό δημιουργήθηκε και η επιγραφή κοντά στον Σαν Κασσιάνο. Σε τι αναφέρεται η ημερομηνία 27 Ιουλίου που βρίσκεται από κάτω, δεν είναι γνωστό. Εκείνη την ημέρα ο Γιάνος Έστερχαζι εξαπέλυσε μεγάλη επίθεση στο φρούριο, αλλά μερικώς επιτυχής· είναι απίθανο η επιγραφή να αναφέρεται σε αυτό.
Πυροτεχνήματα στην Grand-Place των Βρυξελλών για την ανακατάληψη της Βούδας
Ανάμεσα στις πόλεις που γιόρτασαν ήταν και οι Βρυξέλλες, όπου μαζί με τα πυροτεχνήματα αρκετά πανδοχεία πήραν το όνομα «Βούδα». Γύρω από το μοναχικό πανδοχείο Buda, βόρεια της πόλης, δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα ένας μικρός οικισμός, ο οποίος με την ανάπτυξη του σιδηροδρομικού κόμβου στο κοντινό Haren ενσωματώθηκε στη Μεγάλη Βρυξέλλες ως βιομηχανική συνοικία.
Della Bosiers Fleur de Buda (1971), τραγούδι για τη βιομηχανική συνοικία Buda των Βρυξελλών
Το επόμενο ουγγρικό ιστορικό γεγονός που συγκλόνισε την καρδιά της Ευρώπης ήταν η επανάσταση του 1956, μετά την οποία άρχισαν ξανά να ονομάζουν πλατείες και δρόμους. Οι Βρυξέλλες είχαν ήδη τη δική τους Βούδα, οπότε αποφασίστηκε απλώς ότι το λεωφορείο από το κτίριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προς τη Βούδα θα έπαιρνε τον αριθμό 56.
Μετά την επανάσταση του 1956, η Ιταλία υποδέχθηκε επίσης δεκάδες χιλιάδες Ούγγρους πρόσφυγες και σε αρκετές πόλεις ονομάστηκαν πλατείες και δρόμοι προς τιμήν των Ούγγρων μαρτύρων.
Παράδειγμα από το Κάπρι (copyright by ribizlifőzelék)
Ή στην πόλη Πιάτσα Αρμερίνα στη Σικελία. Στις 23 Οκτωβρίου μπορέσαμε να τιμήσουμε εκεί την επέτειο με τον δέοντα τρόπο.
Add comment