言 yān, «Słowo». Kaligrafia Yan Gongdy
W języku chińskim «poezja» i «wiersz» zapisuje się tym samym znakiem: 詩 shī. Jest to także tytuł pierwszego chińskiego zbioru poezji, 詩經 Shī Jīng, Księga Pieśni.
Ten znak składa się z dwóch części: tej, która odnosi się do «słowa» 言 yán, oraz tej, która oznacza «świątynię» 寺 sì. Pierwszy słownik etymologiczny znaków chińskich, Shuowen Jiezi z I wieku, wyjaśnia powstanie tego złożenia następująco: 志也從言寺聲, pieśń, która rozbrzmiewa w świątyni — lub poza świątynią.
Piktogram «słowa» 言 yán to otwarte usta 口 z wystawionym językiem i prostą linią nad nimi — samo słowo. Tak wyjaśnia to Shuowen: 日語從口, jasna mowa wychodząca z ust.
Znak «świątynia» 寺 sì jest również złożony. Jeśli interpretować go przez pryzmat współczesnych znaków, dolna część to 寸 cùn, «cal», piktogram kciuka i palca środkowego z małą kreską oznaczającą mierzoną odległość; w szerszym sensie miara, norma, prawo. Górna część przypomina znak 土 dù «ziemia», piktogram koła garncarskiego.
月是故鄉明 Yuè shì gùxiāng míng, «Księżyc jest jaśniejszy w ojczyźnie». Kaligrafia wersetu Du Fu (712–770). Znaki otwierające i zamykające wers zawierają księżyc w formie współczesnego znaku i starożytnego piktogramu, 
odpowiednio. Zobacz ilustrację otwierającą ten wpis.
W wpływowym słowniku etymologicznym Wiegera, Chinese Characters (1915), który syntetyzuje dwa tysiące lat chińskiej tradycji etymologicznej, 寺 «świątynia» to „miejsce, w którym prawo lub zasada rządzenia 寸 jest nieustannie 之 stosowana”.
Jednak najstarsze formy «świątyni» 寺 nie przedstawiają znaku ziemi, lecz raczej małą roślinę o trzech liściach, która właśnie wyrasta z ziemi. Chodzi o 之 zhī, «kiełek», w sensie przenośnym «rozwój, postęp, ciągłość», dziś używane w języku chińskim jedynie jako spójnik. A Analytic Dictionary of Chinese (1923) Karlgrena, obejmujący także inskrypcje na kościach wróżebnych — najstarsze dokumenty pisane odkryte w tysiącach od początku XX wieku —, podaje, że znak ten przedstawia rękę ofiarującą delikatny pęd świątyni jako dar za nowe zbiory.
Piękną cechą chińskiej tradycji etymologicznej — podobnie jak w łacińskiej tradycji św. Izydora z Sewilli — jest to, że różne interpretacje nie wykluczają się, lecz nakładają się na siebie, tworząc swoistą symbiozę, która wzbogaca znaczenia znaków o kolejne odcienie w oczach czytelnika.
Miejsce transcendencji i miary; kiełkowania i spełnienia; dar składany ustami i ręką; słowo i pieśń; głos, który śpiewa, i głos, który jest słyszany, gdy jest śpiewany:
Add comment